เงื่อนไขถูก แต่เอกสารไม่ตรง: เจ็ดจุดที่ชนกัน

ข้อพิพาทเรื่องเงื่อนไขที่เราถูกเรียกไปตัดสิน ส่วนใหญ่ไม่ใช่เรื่องเงื่อนไขเลย สัญญาระบุ FOB ทุกฝ่ายยืนยันว่าเป็น FOB แต่เอกสารกลับบรรยายอีกอย่าง นี่คือเจ็ดจุดที่ชนกันบ่อยที่สุด เรียงตามลำดับที่มักโผล่

ข้อ 1 ใน FOB ช่องผู้รับตราส่งควรเป็นใคร

FOB ให้ผู้ซื้อจัดระวาง shipping ดังนั้นผู้รับตราส่งมักเป็นผู้ซื้อหรือผู้รับแจ้ง และออกใบตราส่งตามคำสั่งของผู้ซื้อ ผู้ขายที่ยืนยัน “ตามคำสั่งผู้ส่ง” กำลังป้องกันอำนาจควบคุมที่ไม่มีอยู่แล้ว: ของขึ้นเรือความเสี่ยงเป็นของผู้ซื้อ และค่าระวางผู้ซื้อจ่าย ถ้าจะกันเรื่องการชำระเงิน ต้องเขียนในเงื่อนไขการชำระ ไม่ใช่ในช่องผู้รับตราส่ง

ข้อ 2 L/C ขอ “ค่าระวางจ่ายล่วงหน้า” แต่เงื่อนไขคือ FOB แก้อันไหน

แก้ L/C เพราะ L/C ต้องสอดคล้องกันเอง ไม่จำเป็นต้องตรงกับสัญญา ถ้ามันขอใบตราส่งแบบจ่ายล่วงหน้าบนเงื่อนไข FOB เอกสารนั้นออกให้ถูกต้องไม่ได้ ขอแก้ไข หรือรวมค่าระวางเข้าไปในราคาสินค้าแล้วเปลี่ยนเป็น CFR อย่าขอให้สายเรือประทับว่า “prepaid” บนใบที่ออกแบบ collect นั่นคือการบรรยายเท็จ และคนเซ็นคือผู้ขาย

ข้อ 3 ใบแจ้งหนี้รวมค่าระวางหรือไม่

CIF และ CFR รวมค่าระวางไว้ และมูลค่าศุลกากรปลายทางสร้างจากใบนั้นหักค่าระวางระหว่างประเทศกับค่าเบี้ยประกัน ส่วน FOB ไม่รวม ใบแจ้งหนี้สองใบของสินค้าเดียวกันแบบ FOB กับ CIF ไม่ใช่ตัวเลขเดียวกัน การเอามาปนในแฟ้มเดียวคือทางลัดสู่คำถามเรื่องการประเมินราคา

ข้อ 4 หนังสือรับรองถิ่นกำเนิดต้องตรงกับเงื่อนไขไหม

ต้องไม่ขัดกัน หนังสือรับรองบรรยายการขนส่งและถิ่นกำเนิด ไม่ใช่เงื่อนไขการส่งมอบราคา ช่องที่ถามรายละเอียดการขนส่งให้ใส่สิ่งเกิดขึ้นจริง ท่าเรือต้นทาง ชื่อเรือ ปลายทาง สิ่งที่ทำให้สิทธิพิเศษหลุดคือใบรับรองที่ระบุเส้นทางหรือผู้รับตราส่งต่างจากใบตราส่ง

ข้อ 5 คำบรรยายบนใบตราส่งต่างจากใบแจ้งหนี้ สำคัญไหม

สำคัญทั้งสองปลาย ศุลกากรเทียบคำบรรยาย ปริมาณ และมูลค่าระหว่างใบตราส่ง ใบแจ้งหนี้ และ packing list ใบตราส่งที่เขียนว่า “อะไหล่” ขณะที่ใบแจ้งหนี้เขียนว่า “ขายึดอะลูมิเนียม” คือการเชิญให้ถาม ให้คำบรรยายสอดคล้องพอให้จำได้ และเก็บรายละเอียดไว้ในใบแจ้งหนี้

ข้อ 6 ใน DDP ผู้รับตราส่งคือตัวแทนขนส่ง ผู้ขายคุมของอย่างไร

ในทางเอกสารคุมไม่ได้ ใน DDP ผู้ขายเป็นผู้นำเข้า ของส่งถึงหน้าบ้านผู้ซื้อ และใบตราส่งมักออกให้ตัวแทนขนส่งเพื่อให้พิธีการเดินได้ การควบคุมจึงต้องมาจากที่อื่น: เก็บเงินก่อนส่ง ใบรับของที่เซ็นที่หน้าประตู หรือเปลี่ยนเงื่อนไข นี่คือข้อร้องเรียนเชิงโครงสร้างที่เราได้ยินบ่อยที่สุดเกี่ยวกับ DDP

ข้อ 7 telex release หรือใบตราส่งตัวจริง

ใบตัวจริงให้ผู้ถือควบคุมของที่ปลายทาง แลกกับเวลาส่งพัสดุด่วน telex เร็วกว่าและเป็นปกติใน DDP และลูกค้าประจำ กฎง่าย ๆ: ใครจ่ายค่าสินค้า ผู้นั้นกำหนดว่าต้องการการควบคุมทางเอกสารแค่ไหน ตกลงกันก่อนเรือออก เพราะเปลี่ยนตอนของถึงต้องจ่ายค่า release และรอเพิ่ม

ก่อนออกเอกสาร ส่งเงื่อนไข ข้อความ L/C และร่างใบตราส่งมาทาง WhatsApp เราจะชี้จุดที่ขัดกัน ตอนที่การแก้ยังเป็นแค่โทรศัพท์ ไม่ใช่ค่าแก้เอกสาร