กล่องน้ำหอมดูเหมือนกล่องทั่วไป ซึ่งเป็นเหตุผลที่มันไปจบในตู้แห้งที่จองเป็นสินค้าทั่วไป ตามข้อกำหนด IMDG มันคือของเหลวไวไฟคลาส 3 และการจอง เอกสาร และการจัดเรียงในตู้เปลี่ยนไปทั้งหมด บันทึกนี้พูดถึงสินค้าชนิดเดียวนี้เท่านั้น
ขั้นที่ 0: จำแนกก่อนเสนอราคา
คลาส 3 ครอบคลุมของเหลวไวไฟที่มีจุดวาบไฟ 60 องศาเซลเซียสหรือต่ำกว่า น้ำหอมที่มีแอลกอฮอล์มักขนส่งเป็น UN 1266 (ผลิตภัณฑ์น้ำหอม) กลุ่มบรรจุภัณฑ์ II หรือ III ตามจุดวาบไฟ ส่วนสารละลายเอทานอลอยู่ภายใต้ UN 1170 จุดวาบไฟ ปริมาณแอลกอฮอล์ และรูปแบบบรรจุภัณฑ์เป็นตัวกำหนดเลข UN และกลุ่มบรรจุภัณฑ์ ทั้งสามอย่างมาจากเอกสารข้อมูลความปลอดภัยของผู้ผลิต ไม่ใช่คำอธิบายบนใบแจ้งหนี้ คำว่า “เครื่องสำอาง” ไม่ใช่การจำแนกประเภท
ขั้นที่ 1: จองระวางสินค้าอันตราย และจองแต่เนิ่น
การจองสินค้าอันตรายเป็นกระบวนการพิจารณาแยกจากการจองทั่วไป สายเรือตรวจใบประกาศสินค้าอันตรายและเอกสารความปลอดภัย ตรวจข้อจำกัดการจัดวางบนเรือ แล้วจึงยืนยันระวาง ส่วนใหญ่ต้องการคำขอหนึ่งถึงสองสัปดาห์ก่อนปิดรับ และผู้ส่งครั้งแรกควรเผื่อไว้ที่ปลายยาว หากจองวันสุดท้ายไม่ได้ทำให้อนุมัติเร็วขึ้น แต่ได้ตู้ที่ถูกเลื่อนออกไป
| ช่วงเวลา | สิ่งที่ต้องทำ |
|---|---|
| T-14 ถึง T-10 | ยื่นคำขอจอง DG พร้อม SDS และข้อมูล UN |
| T-7 | ได้รับการอนุมัติ ปล่อยตู้ เตรียมใบรับรองการบรรจุ |
| T-3 | โหลดตู้ ถ่ายรูป ติดป้ายตู้ |
| T-1 | ยื่นใบขนสินค้าอันตรายและ VGM บันทึกเลขผนึก |
ขั้นที่ 2: ชุดเอกสาร
- ใบประกาศสินค้าอันตราย ลงนามโดยผู้ส่งที่ผ่านการอบรม
- เอกสารข้อมูลความปลอดภัยฉบับปัจจุบัน ข้อ 14 ต้องสอดคล้องกับใบประกาศ
- ใบรับรองบรรจุภัณฑ์ที่ตรงกับบรรจุภัณฑ์ UN ที่ใช้จริง
- ใบแจ้งหนี้และใบรายการบรรจุ ระบุเลข UN และชื่อที่ถูกต้องในการขนส่ง
- ใบรับรองการบรรจุตู้ ออกหลังโหลดเสร็จ
- การตรวจการแยกประเภทตามตาราง IMDG เมื่อมีการรวมสินค้า
กรณีถูกตีกลับบ่อยที่สุดที่โต๊ะนี้ คือชุดเอกสารที่ข้อ 14 ของ SDS กับใบประกาศไม่ตรงกันเรื่องกลุ่มบรรจุภัณฑ์ แต่ละฉบับถูกต้องในตัวเอง แต่ใช้ด้วยกันไม่ได้
ขั้นที่ 3: ตรวจตู้ก่อนโหลด
ตู้แห้งใช้ได้กับสินค้านี้ แต่ไม่ใช่ทุกตู้ ตรวจพื้นตู้ว่ามีเศษสินค้ารอบก่อนหรือไม่ ยืนยันช่องระบายอากาศใช้งานได้ และปฏิเสธตู้ที่เคยบรรทุกของมีกลิ่นแรง เพราะน้ำหอมดูดกลิ่น หากเป็นตู้รวมสินค้า ให้ตรวจการแยกประเภทก่อน กฎข้อนี้ระบุชัด ไม่ใช่คำแนะนำ
ขั้นที่ 4: ลำดับการโหลด
- ตรวจและถ่ายรูปตู้เปล่า: พื้น ผนัง ประตู ช่องระบายอากาศ
- ยืนยันว่ากล่องเป็นบรรจุภัณฑ์ UN ที่ประกาศไว้ คัดกล่องแตกหักออกก่อนเริ่มโหลด
- จัดวางให้ห่างจากแหล่ง ignition และสินค้าออกซิไดซ์ วางตามเครื่องหมายขึ้น
- ยึดและค้ำให้ไม่มีการเลื่อน สินค้านี้หนักต่อกล่องและลื่นเมื่อสั่นสะเทือน
- ติดป้ายคลาส 3 เลข UN และชื่อขนส่งที่ถูกต้องที่แต่ละห่อก่อนเข้าตู้ ไม่ใช่หลัง
- ติดป้ายตู้ทั้งสองข้างและประตูหลัง แสดงเลข UN
- ถ่ายรูปตู้ที่บรรทุกแล้ว ป้ายตู้ และผนึก เก็บรูปไว้กับแฟ้ม
- ปิดตู้ ผนึก บันทึกเลขผนึก และออกใบรับรองการบรรจุ
ขั้นที่ 5: สี่ข้อผิดพลาดที่เกิดจริง
- จองเป็นสินค้าทั่วไปแล้วค่อยประกาศว่าเป็นสินค้าอันตราย: สายเรือปฏิเสธตู้ที่ประตูท่าได้ และฐานะประกันเปลี่ยน
- ประกาศแค่ว่า “เครื่องสำอาง” ไม่มีเลข UN: การจองยังไม่ครบตั้งแต่ก่อนถึงเรือ
- ติดป้ายหลังโหลด: พอปิดประตูก็ตรวจสอบไม่ได้ และรูปก็ไม่ได้พิสูจน์อะไร
- มองเวลาเผื่อเป็นการเดินเรื่อง: สิ่งที่กำหนดวันออกคือการอนุมัติ ไม่ใช่ตารางเรือ
ส่ง SDS และรายการบรรจุที่ตั้งใจใช้มาก่อนขอราคา เราจะยืนยันเลข UN และกลุ่มบรรจุภัณฑ์ จองระวาง DG ด้วยเวลาที่สายเรือต้องการจริง และส่งรายการตรวจการโหลดตู้พร้อมรูปถ่ายเก็บเข้าแฟ้มของคุณ