DDP หรือ DDU: ใครเป็นคนรับความเสี่ยงที่ปลายทาง

DDP และ DDU ต่างจบที่ประตูของผู้รับสินค้า จึงดูเหมือนใช้แทนกันได้บนใบเสนอราคา แต่ไม่ใช่ ความต่างอยู่ที่ว่าใครยืนอยู่หน้าศุลกากรที่ปลายทาง และนั่นกำหนดผู้ชำระภาษี ผู้รับผิดเมื่อพิธีการผิด และสิ่งที่อยู่ในราคาจริง ๆ

ความต่างในหนึ่งบรรทัด

ภายใต้ DDP (Delivered Duty Paid) ผู้ขายหรือตัวแทนขนส่งที่ทำแทนผู้ขายเป็นผู้เคลียร์สินค้านำเข้า ชำระอากรและภาษีปลายทาง แล้วส่งมอบ ส่วน DDU (Delivered Duty Unpaid ปัจจุบันมักเขียน DAP) ผู้ขายยังส่งถึงสถานที่ที่ระบุ แต่ผู้ซื้อเป็นผู้เคลียร์และชำระ

ราคา DDP แพงขึ้นตรงไหน

ใบเสนอราคา DDP คือจุดยืนทางศุลกากร ไม่ใช่อัตราค่าระวาง มันตั้งสมมติฐานเรื่องชนิดสินค้า พิกัด HS อัตราอากร และมูลค่าที่สำแดง หากข้อใดเปลี่ยน ส่วนต่างจะตกอยู่กับฝ่ายที่ให้สัญญาราคาไว้

• อัตราอากรและเกณฑ์มูลค่าต่ำแตกต่างกันในแต่ละประเทศ และเปลี่ยนได้โดยแจ้งล่วงหน้าน้อย ราคาที่คิดจากอัตราปีที่แล้วคือราคาที่คิดจากความหวัง
• การจัดเก็บภาษีปลายทางต่างกัน ราคา DDP ไปสหรัฐฯ มักไม่รวมภาษีขาย ขณะที่ DDP ไป EU ต้องระบุชัดว่ามี VAT หรือไม่
• สินค้าควบคุม เช่น อาหาร เครื่องสำอาง แบตเตอรี่ อิเล็กทรอนิกส์บางประเภท และอุปกรณ์การแพทย์ อาจต้องขึ้นทะเบียนที่ผู้ขายต่างชาติยึดไม่ได้ ตอนนั้น DDP ไม่ใช่แพงขึ้น แต่ทำไม่ได้

เมื่อใด DDU ปลอดภัยกว่า

หากผู้ซื้อมีสถานะผู้นำเข้า มีหนังสือค้ำประกันศุลกากร และมีนายหน้าที่รู้จักสินค้าอยู่แล้ว DDU หรือ DAP ทำให้พิธีการอยู่กับฝ่ายที่ป้องกันได้ดีที่สุด และยังแยกค่าขนส่งออกจากใบภาษี ซึ่งฝ่ายการเงินส่วนใหญ่ชอบกว่า

ข้อโต้แย้งคือประสบการณ์ ผู้นำเข้ารายใหม่ที่ไม่เคยยื่นพิธีการมักมีต้นทุนจากความล่าช้าสูงกว่าสิ่งที่ DDP ประหยัดให้ สำหรับผู้ซื้อรายใหม่ DDP พร้อมการประเมินอากรเป็นลายลักษณ์อักษรคือจุดเริ่มที่นิ่งกว่า

สิ่งที่ต้องส่งมาเมื่อขอราคา DDP

• ใบกำกับสินค้าที่มีราคาต่อหน่วยจริงและระบุ Incoterm
• ใบรายการบรรจุที่มีจำนวนชิ้น ขนาดกล่อง และน้ำหนักรวม
• คำอธิบายสินค้าด้วยภาษาที่คนทั่วไปเข้าใจ พร้อมพิกัด HS หากมี
• สินค้าใหม่ สินค้าใช้แล้ว ตัวอย่าง หรือของคืน สิ่งนี้เปลี่ยนวิธีสำแดง ไม่ใช่แค่ภาษี

ขอดูอัตราอากรและมูลค่าที่สำแดงเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนรับราคา DDP หากตัวแทนขนส่งแสดงทั้งสองอย่างไม่ได้ ตัวเลขนั้นคือสมมติฐานที่คุณเป็นคนจ่าย